X
تبلیغات
شیپور




























دلخسته

قصه ی دلتنگی های مـن






خسته ام میفمید؟!


خسته از آمدن و رفتن و آوار شدن


خسته از منحنی بودن و عشق


خسته از حس غریبانۀ این تنهایی


بخدا خسته ام از اینهمه تکرار سکوت


بخدا خسته ام از اینهمه لبخند دروغ


بخدا خسته ام از حادثۀ ساعقه بودن در باد


همۀ عمر دروغ،


گفته ام من به همه


گفته ام


عاشق پروانه شدم


واله و مست شدم از ضربان دل گل


شمع را میفهمم


کذب محض است


دروغ است


دروغ

من چه میدانم از


حس پروانه شدن؟


من چه میدانم گل،


عشق را میفهمد؟


یا فقط دلبریش را بلد است؟


من چه میدانم شمع،


واپسین لحظۀ مرگ،


حسرت زندگیش پروانه است؟


یا هراسان شده از فاجعۀ نیست شدن؟


به خدا من همه را لاف زدم


بخدا من همۀ عمر به عشاق حسادت کردم


باختم من همۀ عمر دلم را،


به سراب


باختم من همۀ عمر دلم را،


به شب مبهم و کابوس پریدن از بام


باختم من همۀ عمر دلم را،


به حراس تر یک بوسه به لبهای خزان


بخدا لاف زدم،


من نمیدانم عشق،


رنگ سرخ است ؟


آبیست؟


یا که مهتاب هر شب، واقعاً مهتابیست؟


عشق را در طرف کودکیم؟


خواب دیدم یکبار


خواستم صادق و عاشق باشم


خواستم مست شقایق باشم!


خواستم غرق شوم،


در شط مهر و وفا


اما حیف،


حس من کوچک بود.


یا که شاید مغلوب،


پیش زیبایی ها!!


بخدا خسته شدم،


میشود قلب مرا عفو کنید؟


و رهایم بکنید،


تا تراویدن از پنجره را درک کنم!؟


تا دلم باز شود؟!


خسته ام درک کنید.


میروم زندگیم را بکنم،


میروم مثل شما،


پی احساس غریبم تا باز،


شاید عاشق بشوم!!






نوشته شده در سه‌شنبه 18 فروردین‌ماه سال 1394ساعت 10:14 ق.ظ توسط شادی نظرات (44)







از صورتت نقاشی کشیده ام


همانطور که دلم میخواست


حالا چشمهایت


فقط مرا می بیند


ولبخند همیشگی ات


لحظه های نبودنت را می پوشاند


فقط مانده ام هوس بوسیدنت را چه کنم؟





نوشته شده در دوشنبه 6 بهمن‌ماه سال 1393ساعت 11:27 ق.ظ توسط شادی نظرات (134)







 دوسـت دارم یـڪ شبــﮧ ، هفتــاد سـال پیـــر شـوم

در ڪنــار خیـابــانی بـایستـــم . . .


تـــو مـرا بـی آنڪــﮧ بـشنــاسی ،


 از ازدحـام تــلخ خـیـــابـان عبــور دهــے . . .



هفتـــاد ســال پیـــر شـدن یــک شبـــﮧ


بـه حـس گـــــرمــی دسـتـ های تـــو


هنــگامـی کـه مرا عبــور میـدهـی


 بــی آنـڪـﮧ بـشنــاســی،
مــے ارزد . . . !



نوشته شده در چهارشنبه 3 دی‌ماه سال 1393ساعت 01:21 ب.ظ توسط شادی نظرات (108)








             اشک.....




      برای شب هایی که کنارم بودی


      یا



      برای شب هایی که نبودی




      باید گریه کنم ....؟؟




      اشک ترجُمان کدام احساس است؟؟




      شوق یا بیم و اندوه ... ؟؟




      پژواک های بی سرانجامِ حسرت




      دوباره




      به سینه ام باز می گردد




      برای لحظاتی که می دانم هیچ سهمی




      از تو نمی توانم داشته باشم





                
نوشته شده در شنبه 1 آذر‌ماه سال 1393ساعت 12:24 ب.ظ توسط شادی نظرات (113)








عصر های کشدار



رخوت انگیز


یک فنجان چای


کنار بخاری


نگاه تو


در آنسوی پنجره


معطل نمی ماند


این روزها


آسمان هم


 مهربانتر  است


فصل پاییز


رونق عاشقیست


لذت گم شدن سرما


در آغوش تو ...


                        


نوشته شده در شنبه 3 آبان‌ماه سال 1393ساعت 10:39 ق.ظ توسط شادی نظرات (144)






صدای زنگ ساعت



خیال حلقه بازوانت را برهم می‌زند



چشم در تنهایی باز می‌کنم



و چشم‌هایم را در حسرت دیدنت



چندباره برهم می‌فشارم



عطرت در اتاق من پیچیده



نفس‌های بریده‌ام اما



جز تکرار نبودنت چیزی نصیبم نمی‌کنند



با انگشت‌های خیس در هوا می‌نویسم




دل‌تنگم... دل‌تنگم...






نوشته شده در دوشنبه 7 مهر‌ماه سال 1393ساعت 11:08 ق.ظ توسط شادی نظرات (184)






اگر تو روی نیمکتی


این سوی دنیا


تنها نشسته ای


و همه ی آنچه نداری کسی ست


آن سوی دنیا؛


روی نیمکتی دیگر


کسی نشسته است


که همه ی آنچه ندارد


تویی


نیمکت های دنیا را بد چیده اند....


           


نوشته شده در چهارشنبه 19 شهریور‌ماه سال 1393ساعت 12:37 ب.ظ توسط شادی نظرات (270)










احساس می کنم ،،

باران بی جهت می بارد ..

آدم ها ،،

برای ابرهای باران زا چترهای آماده دارند ..

و جایی دیگر ،،

خودشان باران می شوند ،،

و کسانی شبیه آنها زیر چترهایشان خشک می مانند ،،

و باران همچنان می بارد ..

یکی خیس افکارش میشود ،،

و دیگری خیس احساسش ..

و دراین بین چه کسی خیس باران میشود .. ؟

نمیدانم .. !!

خوش بحال آن گیاه که آبستن باران شد ،،

و گل رویید ... ... !!





نوشته شده در دوشنبه 3 شهریور‌ماه سال 1393ساعت 01:59 ب.ظ توسط شادی نظرات (358)





                 



  

                                                                        دیدمت دلم لرزید



                          یک ‌شب آمدی از راه، شب که نه، غروبی بود



                               دیدمت دلم لرزید، این شروع خوبی بود



                                چشم‌هایت انگاری چشمه‌ی نجابت بود



                           - آمد او - به خود گفتم: آن‌که توی خوابت بود



                             چشم‌هات می‌گفتند: عاشقی نخواهی کرد



                               !دور می‌شدم گفتی: صبر کن! ببین! برگرد



                               عاشقانه خندیدی، دستمان به هم پیوست



                            خلوت قشنگی داشت کوچه‌ای که یادت هست



                               کوچه را که یادت هست، بافتش قدیمی بود



                                و همیشه می‌گفتی: خلوتش صمیمی بود



                                     با بهانه‌ی باران، چشم‌هایمان تر بود



                          کوچه؛ من؛ تو؛ باران، آه !، راستی که محشر بود



                                      تازه اول شب بود، زود بود برگردیم



                              می‌روی سفر گفتی گر چه دور خواهی شد


 
                                   !زود باز می‌گردی، کاش باورم می‌شد



                                    در کنار تو آن‌شب مملو از سخن بودم



                                   فکر می‌کنم گاهی: آن‌که بود، من بودم؟



                                :آن‌که شعرها می‌خواند، آن‌که التماست کرد



                                     می‌روی برو ... اما، زودتر کمی برگرد



                                   بی‌جواب گم می‌شد سایه‌ات میان شب



                                     ...تا سپیده باریدیم: من و آسمان شب



                                         بعد رفتنت ماندم در هجوم تنهایی



                                          بعد رفتنت ماندم در هجوم تنهایی



                                        بعد رفتنت ماندم .....بعد رفتنت تنهام




                                                     
  

نوشته شده در سه‌شنبه 14 مرداد‌ماه سال 1393ساعت 10:29 ق.ظ توسط شادی نظرات (352)








  



 

تازه فهمیدم خدایم این خدا ست....
 

 

  

   

پیش از این ها فکر می کردم خدا
خانه ای دارد میان ابرها

 

 

مثل قصر پادشاه قصه ها
خشتی از الماس وخشتی از طلا


 

پایه های برجش از عاج و بلور
بر سر تختی نشسته با غرور

 


ماه برق کوچکی از تاج او
هر ستاره پولکی از تاج او

 


اطلس پیراهن او آسمان
نقش روی دامن او کهکشان 


رعد و برق شب صدای خنده اش
سیل و طوفان نعره توفنده اش 


 

دکمه پیراهن او آفتاب
برق تیغ و خنجر او ماهتاب 


 

هیچ کس از جای او آگاه نیست
هیچ کس را در  حضورش راه نیست 

 

بود اما در میان ما نبود
مهربان و ساده وزیبا نبود 


 در دل او دوستی جایی نداشت
مهربانی هیچ معنایی نداشت

  

هر چه می پرسیدم از خود از خدا
از زمین، از آسمان،از ابرها

 

 

زود می گفتند این کار خداست
پرس و جو از کار او کاری خطاست 


 

آب اگر خوردی ، عذابش آتش است
هر چه می پرسی ،جوابش آتش است 


 

تا ببندی چشم ، کورت می کند
تا شدی نزدیک ،دورت می کند 


 

کج گشودی دست، سنگت می کند
کج نهادی پای، لنگت می کند  


 

تا خطا کردی عذابت می کند
در میان آتش آبت می کند

 

 

با همین قصه دلم مشغول بود
خوابهایم پر ز دیو و غول بود

  

نیت من در نماز و در دعا
ترس بود و وحشت از خشم خدا

 

 

هر چه می کردم همه از ترس بود
مثل از بر کردن یک درس بود 


 مثل تمرین حساب و هندسه
مثل تنبیه مدیر مدرسه

  

مثل صرف فعل ماضی سخت بود
مثل تکلیف ریاضی سخت بود

  

 ***** 


تا که یک شب دست در دست پدر
راه افتادم به قصد یک سفر

 

 

در میان راه در یک روستا
خانه ای دیدیم خوب و آشنا

 

 

زود پرسیدم پدر اینجا کجاست
گفت اینجا خانه خوب خداست! 


 گفت اینجا می شود یک لحظه ماند
گوشه ای خلوت نمازی ساده خواند

 

 

با وضویی دست و رویی تازه کرد
با دل خود گفتگویی تازه کرد 


 گفتمش پس آن خدای خشمگین
خانه اش اینجاست اینجا در زمین؟ 


 گفت آری خانه او بی ریاست
فرش هایش از گلیم و بوریاست 


 

مهربان وساده وبی کینه است
مثل نوری در دل آیینه است

 

 

می توان با این خدا پرواز کرد
سفره دل را برایش باز کرد

 

 

می شود درباره گل حرف زد
صاف و ساده مثل بلبل حرف زد 


 چکه چکه مثل باران حرف زد
با دو قطره از هزاران حرف زد 

 

می توان با او صمیمی حرف زد
مثل یاران قدیمی حرف زد 


 می توان مثل علف ها حرف زد
با زبان بی الفبا حرف زد 


 می توان درباره هر چیز گفت
می شود شعری خیال انگیز گفت....

 

***** 


تازه فهمیدم خدایم این خداست
این خدای مهربان و آشناست  

 


دوستی از من به من نزدیک تر
از رگ گردن به من نزدیک تر 

 

                                                                                  
                                                                   

   

انشاالله فردا عازم حرم امن الهی و مدینه منوره هستم و

خداوند را شاکرم

که به این حقیر توفیق زیارت خانه خود را عطا فرموده

مطمئناَ اگر خداوند بزرگ دعای بنده را بپذیرد،دعاگوی همه عزیزان خواهم بود

 


 

نوشته شده در دوشنبه 2 تیر‌ماه سال 1393ساعت 12:55 ب.ظ توسط شادی نظرات (412)

  1    2    3    4    5    ...    36  >>