دلخسته

دلخسته

قصه ی دلتنگی های مـن
دلخسته

دلخسته

قصه ی دلتنگی های مـن

کویر







دستم را دراز می کنم و


تکه ای از ابر بی باران امید را


بزیر می آورم و


در آسمان خیال رها می کنم


تا شاید دوباره بر کویر خشکیده احساس ببارد


و گلهای عشق دوباره شکوفا شوند


هرروز با این رویا دلخوشم اما...!!!


اما می ترسم تند باد سرنوشت


ابرهای رویای مرا با خود ببرد


و کویر احساسم همیشه کویر بماند.
 



   

    

خـــاطــرات








خاطرات چوبهایِ خیسی هستند که


با آتشِ زندگی نه میسوزند و نه


خاکستر میشوند




            

قالیچه ی یادت







قالیچه ای را که به یادت بافتم 


هرگز


بر ایوان فراموشی


 پهن  


نخواهم کرد



                  

خطِ فـاصلــــــــــــــه








معلمم به خطِ فاصله میگفت:خطِ تیره...


خوب میدانست که فاصله ها چه


به روزگارِ آدمها می آورد...





مرگـــــی به نامِ زندگی





                                       




جدا موندن از کسی که دوستش داری


فرقی با مردن ندارد


پــــــــس


عمری که بی تو میگذرد


مرگیست به نامِ زندگی





                  

احساس




          





فقط بعضی از آدمها هستند که باران را احساس میکنند.


بقیه فقط خیس میشوند!!!





اما هنــــوز




 




تمامِ شهر را دیوانه وار


با خیالتْ قدم زده اَم.


خواب هایت را با که شریک میشوی?


اما هنوز


شـریک تمام بیخوابی های من تـویی !!




                 

بی آنکه بدانی








سایه وار میآیم نزدیک پنجره ات ....

بی آنکه بدانی ...

می آیم میان اتاقت

نگاهت میکنم ...

آرام خفته ای

زندگی را

لحظه ای حس میکنم .

به زیبایی

آرام میگیریم و باز میگردم...

بی آنکه بدانی


 


                 

نمیـــــدانم




             





خاطره ‏هایت را آنقدر در لحظات بی ‏کسی مرور کردم که پوسیدند.


نمی‏دانم خاطره‏ هایت کهنه شده ‏اند یا لحظات بی‏ کسی من بسیار




                 

لبهــــایِ تو




 



لبهای تو بر هر مرضی حکم دواست


هر بوسه ات از بوسه بعدیت سَواست


من سیر نمی شوم ولی جان خودم


هر بوسه تو قدِّ سه مَن باقلواست