دلخسته

دلخسته

قصه ی دلتنگی های مـن
دلخسته

دلخسته

قصه ی دلتنگی های مـن

صدف خالی








بسترم صدف خالی یک تنهاییست


و


تو چون مروارید گردن آویز کسان دگری

 



وقتـﮯ مرا بغل مـﮯکنـﮯ







وقتـﮯ مرا بغل مـﮯکنـﮯ


چنان جاذبه‌ﮮ آغوشت


به جاذبه‌ﮮ زمین غلبـه مـﮯکنـد



کـه روحـم بـه پـرواز درمــﮯآیـد




بیـــدار بــاش








شب بــرایِ چیــدنِ ستــاره هـــایِ


قلبت خـــواهــــم آمــــــد


بیـــدار بــاش


مـــن بــا سبــدی پُـر از بـوســه مـیآیـــم


و آن را قبــل از چیــدن


رویِ گــونــه هــایت میــکـارم


تــا بـدانی


ای خــوبــــــم دوستت دارم





دریای دل







امشب شبی ست


که دریای دل


طوفانی ست


ناگفته هایم باشد


برای شبی دیگر با یک شور دیگر




حــاضـــر نیستــم








روزی فکر میکردم



اگر با غریبه ای او را ببینم



شهر را به اتش میکشم



ولی امروز



حاضر نیستم کبریتی روشن کنم



تا ببینم او کجاست...




 


آغــوش دیـگری






 

مـن زانــو هـایـم را بــه آغـوش کــشیده


بـــودم...


وقتــی تــو بــرای آغــوش دیـگری...


زانــو زده بـودی 



چــــــرا






بین


این همـه خیــال


چــــــرا


بایــد


تــو


محــال


   باشــی...!  



                                                                        

چـــه فــرقـــی مــی کنــد.








درد دارد وقتــی مــی رود ،


همــه مــی گـوینـد دوستت نـداشت ،


و تــو نمــی تــوانــی ثـابت کنــی


کــه هــر شب


 بـا عاشقـــانه هــایــش خـوابت  مــی کـــرد ،


خــواب یــــــا خـــام ، چـــه فــرقـــی مــی کنــد.





مـن هنــوز هـم عـاشقــم








 

مـن هنــوز هـم عـاشقــم آنقـدر کــه مـی تـوانـم


هــر شـب بـدون آنکــه خـوابـم بگیــرد


از اول تــا آخـــر بـــی وفـــــــایی هــایـت را بشمــارم


و دسـتِ آخـــر همــه را فــرامــوش کنــم





هی کافه چی!...







     هی کافه چی!...     



میزهایت را تک نفره کن!


نمی بینی؟!


همه تنهایندـ